بی ثباتی حالم وخستگی من از این حال و معلق بودن اینده ی نیامده ام وسر در گمی من، سخت مرا می ترساند .می ترسم از دور شدن ارزوهایم.از گذاشتن از ارزو هایم.می ترسم از خو گرفتن به این ارتفاعات پایین.از حرکت شتابزده ی عقربه ها.این روح نا ارام این روز ها خیلی سرکش است.و من سخت سر در گم سرکشی اش.

من به جهان می نگرم و به خود و به اسمان و به انچه در جلویم می اید و به پشتم...

شاید که ارزویم را به یاد بیاورم .هر چه در ذهنم می اید همه بوی نم می دهند.هیچ کدام را نمی خواهم.نمی دانم مرا از خود چه شده.ساختارم بهم ریخته و شاید ساختاری در حال بازسازی است.در هر حال هیچ گذشته ای خرسندم نمی سازد و گویی سالها در یک سلول بوده ام و حال در به رویم باز شده.شاید بهتر بود در همان سلول می ماندم که انچه بودم را ادامه می دادم چون اکنونم به نظر می اید اینده ی زیبایی ندارد. حال انکه ان سلول داشت.چون همه ی ابعادش پیدا بود و فقط من بودم و تنهایی ام و انچه مغزم از بیرون ندیده در خود ساخته بود ومن هر لحظه می توانستم جزییات یا کلیاتش را تغییر دهم چون واقعیت محض نبود و تخیل و واقعیت درهم امیخته بود.ان سلول امید های بهتری برای زندگی را به من هدیه می داد.

اکنون پا به دنیای بزرگ ها یا واقعیات محض نهاده ام ولی شاید اندکی دیرتر از کسانی که پای می گذارند شاید چون بیش از بقیه بازه ی محدود دیدم را دوست داشتم و تخیلاتم را و ...

ولی شاید هنوز پای ننهاده ام و روی در ورودی ایستاده ام. و این سردر گمی به دلیل دیدن یکباره ی همه ی این دنیاست، به گونه ای که در چشمان کوچکم جا شود.ولی همه چیز برای اینکه در چشمم جا شود بسیار کوچکتر از خود می نماید حالیکه چنین نیست. پا نهادن و جلو رفتن در این جنگل وسیع هر چیز را ان اندازه که هست به من خواهد نمایاند و من سخت منتظر اندازه ی واقعی کوچک شده ها هستم.و به دنبال پیدا کردن تخیلاتم در این جنگل وسیع.

60 سال اینده ی زندگی من فشرده ایست از واقعیات و واقعیاتی که در ذهنم تخیل می نماییدند.و من خرسند خواهم بود که هر کدام را کاملا می شناسم و می توانم برای واقعیات و واقعیاتی که از تخیلاتم یافتمشان و تخیلات محضم مرزی قائل شوم.

پ.ن:دنیا از دور خیلی کوچیکه مثل هواپیما ولی اصلا کوچیک نیست چون هواپیما خیلی بزرگه.