مشکل منم .مغز من.تطابق ناپذیری من.ترس پنهان من.

-همه چیز رو می تونم تحمل کنم به شرطی که فکرم قانع شده باشه.مغزم با خودش مشکل نداشته باشه.

-زمان به من اموخته است انگاه که بیشترین انرژی را داشته ام هرگز نتوانسته ام کاری از پیش برم یا  حداقل به بهترین نحو پیش برم. همواره انرژیهای اضافی اسباب مزاحمتم بودند و انگاه که این انرژی اضافی مصرف می شد من در قالبم جای می گرفتم و به انچه ذاتم با ان نیازمند بود می پرداختم و هرگز نفهمیدم انانکه می گویند انرژی بالاتر باعث بهتر شدن کار می شود منظورشان چیست.

-زمان یا نرم نرم انسان را شجاع می کند که لازمه اش ان است که حیله های ان برای ترساندنت را بفهمی. یا انکه محافظه کار و ترسویت می کند که لازمه ی ان این است که از هر نتیجه ی غلطی که می گیری علاوه بر نتیجه ی غلط ترس از نتیجه ی غلط بعدی را هم نتیجه بگیری.که البته این طرز فکر انسان را به سمت منفعل شدن می برد و قرار نیست فقط انچه را که نتیجه اش را نمی دانیم باشجاعت انجام دهیم.

و زمان به من اموخته است بزرگترین ابزار ازادگی شجاعت است .و شجاعت است که مرا قوی می سازد انچه را که می گویم هر چند غلط متعلق به خود بدانم و از ان سرافکنده نباشم چون هیچ کس به اندازه ی من ،من را دوست ندارد و انسان از انچه که دوست دارد نباید سرافکنده باشد.

پ.ن:مرد ها زن شده اند.زن ها بچه شده اند.بچه ها بزرگ  شده اند.اینجا چه خبر شده؟

پ.ن۱:کلی فکر کردن،کلی نتیجه گرفتن ،یک اشتباه تفکری محض.