دیگه این خدایی که الان هر چند وقت یک بار صداش می کنم اونی نیست که حتی پارسال صداش می کردم.دیگه الان می دونم که وقتی میگم خدا با خدا حرف نمی زنم فقط متمرکز میشم ونیروهامو جمع می کنم و البته ارامش میگیرم.اخه اون که تو دنیا نیست اگه بود میشد ماده .خدا که مادی نیست.طبق حرفای خودش(تو یکی پست هام یه دلایلی گفته بودم) هم اینجا نیست.حالا که معنی واقعی دعا و نذر رو می دونم نمی تونم باهاش چیزیو بخوام.همه ی مفهوم ها و به اصطلاح بت های قدیمی برام ریخته ومن هنوز سختمه به شرایط جدید عادت کنم.این جمله که بگم یکی دیگه واسم دعا کنه که اصلا برام خنده دار شده .هر چند که این کار احتما لا فرکانس های مثبت میده ولی اخه چند تامون با توجه برای یکی دیگه دعا می کنیم.؟اصلا دیگه امام زاده ها برام مسخره شدند هر چند که قبلا هم فقط به صورت سوالی و تعجبی نگاهشون می کردم..با این کارها دارم همش با خودم و ارادم بازی می کنم..تکیه ی من همیشه به خودم بوده نه اونی که فکر می کردم داره کمکم می کنه. می دونم که هیچ وقت حرفامو نمیشنیده.............

البته خیلی ها یا نظری در این مورد ندارند یا اگه دارند میگن نیست.ولی من ۲ تا دلیل محکم دارم که میگه خیلیم هست:

۱.یکی دو ماه پیش می خواستم موهامو سشوار کنم که دیدم یه تار مو پشت پریز برق اتاقم( که یه کمی هم شله)هست خواستم موی مذکور رو در بیارم دیدم داغه وکمی که تلاش کردم درش بیارم دستم درد گرفت(برق گرفتگی خفیف)و این در حالی بود که من دستم  فقط به مو بود. 

۲.وقتی یه کسی رو برق می گیره موهاش سیخ میشه پس حتما موهای ادم رساناست ودر برق کرفتگی جریان ازش میزنه بیرون.

 -سیم برق رو بزنی به تلفن برق می گیردت !                                                                         دیروز می خواستم کامپیوتر خودمو به اینترنت وصل کنم اومدم سیم تلفن که مال مودم بود رو به یه سیم که فکر می کردم اونم مال تلفنه وصل کردم وسیم رو زدم به تلفن بعد دیدم اینترنتم وصل نشد منم اون تیکه از سیم رو که لخت بود (محل اتصال دو سیم)با دو تا دستام محکم کردم که حتما جریان وصل شه که یکدفعه برق گرفتدم ولی شدید نبود مثل وقتی بود که در دوران راهنمایی می خواستم چراغ مطالعه که اونم کمی سیمش لخت بود  رو به برق بزنم .البته فکر کنم اون دفعه شدیدتر بود!

(اینم یه لینک گوگولی )کی این نون ها رو می خوره؟!!!!!!!

بازگشت به زمین انوشه از زبان خودش

بازگشت انوشه از زبان خودش(2)

ادم ساعت ساز یا ساعت ادم ساز؟

پ.ن:من داشتم یه کتاب فلسفی می خوندم به یه قسمت رسیدم که ویل دورانت گفته بود زن از پهلوی مرد بیرون اومد.منم پی اش رو گرفتم و در کتاب "شخصیت و حقوق زن در اسلام "به این صفحه رسیدم.

آخرین نوشته انوشه انصاری از فضا...

می دونید این کیه؟

تصورش سخته ولی این چارلی چاپلینه.و ۸۸ سال عمر کرده .من که فکر می کردم بنده خدا جوون مرگ شده.!!!!!!!

دارم منفجر می شم.از همه ی صفاتی که به خانم ها نسبت می دند چه فیلسوف ها چه مردم عادی متنفرم.لعنتی اخه این چه فکریه؟واسه چی ته حرف ها در مورد خانم ها منجر به مهر و عاطفه ی مادری میشه؟"خانم ها پشتیبان می خواند.......خانم ها فداکارند........از خود گذشتگی دارند......نوابغ تو خانم ها کمتر بوده.........احساسی اند.......حسودند.......راز نگه نمی دارند....عاشق نمی شند...."من از فداکاری متنفرم. متنفرم که توجه به بچه ها بعد از به دنیا اومدنشون۹۰٪ وقت خانم ها رو بگیره.ازاین احساسی بودن که بهمون نسبت می دند بدم میاد می خوام تو وجودم بکشمش.از اون حسادتی که بهمون نسبت می دند متنفرم.از اون راز هایی که بهم گفته ان و هیچ وقت فاششون نکردم بدم میاد نفرت دارم.از معشوقه بودن متنفرم.از این که خود خانمها برای مسئولیت های اجتماعی همدیگر روقبول ندارند متنفرم.لعنت به این تاریخ که چنین چهره ای از خانم ها ساخته.دارم له میشم.ولی نه می مونم.......نمی خوام نسل های بعد مثل من به گذشتشون ترحم کنند........

پ.ن:شاید پس کار خویشتن بنشستن      لیکن نتوان زبان مردم بستن

                                                                                             سعدی جون

پ.ن:ای بابا چرا همه ی بلاگر ها اخر سر به پوچی می رسند؟عجب نسل پر باری هستیم ما...